26-01-05

        Toen liet ik

 
 
 
 
 
 
 
 
Toen liet ik een van zijn handen los, pakte een glas en zette het op de rand van de tafel.
'Dat valt', zei hij.
'Zeker weten. Ik wil dat jij het kapot laat vallen.'
'Een glas kapotmaken?'
Jawel, een glas kapotmaken. Een overduidelijk simpel gebaar maar dat angsten oproept
die we nooit helemaal zullen begrijpen. Wat is er verkeerd aan om een goedkoop glas
kapot te laten vallen. - als we dat allemaal ooit wel eens in ons leven per ongeluk gedaan
hebben?...
Het is een passageritueel, zoals jij dat noemt, wilde ik zeggen. Het is iets verbodens. Glazen
maak je niet opzettelijk stuk. Thuis of in het restaurant letten we op dat we geen glazen op
de rand van de tafel zetten. Onze visie op de wereld verlangt van ons erop te letten dat er
geen glazen op de vloer vallen.
Toch, zo ging ik verder met mijn denkwerk, wanneer we ze per ongeluk breken, merken
we dat het zo erg niet is. De ober zegt 'geeft niet, hoor'...
Maak dat glas stuk, alsjeblieft - en bevrijd ons van al die verdomde oordelen, die manie om
alles te verklaren en enkel dat te doen wat de anderen goedkeuren.
'laat dat glas vallen', smeekte ik hem nog een keer.
...
 
Uit : Aan de oever van de Piedra huilde ik van Paulo Coelho

23:10 Gepost door H | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.