24-09-04

  PABLO NERUDA IK HOUD ERVAN Ik houd ervan wa

 

 

PABLO NERUDA

IK HOUD ERVAN

 

Ik houd ervan wanneer je zwijgt, dan is het net of je afwezig bent

en mij hoort uit de verte, en mijn stem raakt je niet aan.

Dan lijkt het of je ogen weggevlogen zijn

En of een kus je mond verzegeld heeft.

 

Omdat alle dingen zijn vervuld van mijn ziel,

Doem jij op uit de dingen, van mijn ziel vervuld.

Als vlinder van droomstof lijk je op mijn ziel

en lijk je op het woord ‘melancholie’.

 

Ik houd ervan wanneer je zwijgt en als op afstand bent.

Dan is het net of je klaagt, een kirrende vlinder.

En je hoort me uit de verte, en mijn stem bereikt je niet:

sta mij toe te zwijgen met jouw stilte.

 

Sta mij toe om ook tot je te spreken met je stilte,

helder als een lamp, eenvoudig als een ring.

Jij bent de nacht, verstild, bezaaid met sterren.

Jouw stilte lijkt van ster, zo ver en ongekunsteld.

 

Ik houd ervan wanneer je zwijgt, dan is het net of je afwezig bent.

Afstandelijk en smartelijk alsof je was gestorven.

Dan reikt één enkel woord, één glimlach.

En ik ben blij, blij dat het niet zo is.

 

  

 

 MOCHT JE ME VERGETEN

 

wil ik dat

je één ding weet:

 

Als ik kijk naar de kristalmaan,

de rode tak van trage herfst

bij mijn raam,

als ik, bij het vuur gezeten,

de ongrijpbare as neem

of rimpelig lijk van brandhout,

weet je,

dat alles mij tot jou voert,

alsof alles wat bestaat,

geuren, licht, metalen,

scheepjes zijn die varen

naar jouw eilanden

die me verwachten.

 

Welnu dan,

als beetje bij beetje

jouw liefde voor mij minder wordt,

zal beetje bij beetje

mijn liefde voor jou minder worden.

 

Als je me plotseling vergeet,

zoek me niet,

want ik zal je reeds vergeten zijn.

 

Als je de wind van vlaggen

die door mijn leven waait

waanzinnig en lang vindt,

en je besluit

me aan de oever te laten

van het hart waarin ik wortel

bedenk

dat op die dag, op dat uur,

ik mijn armen op zal heffen,

dat mijn wortels naar buiten komen

om andere grond te zoeken.

 

Maar als je dag na dag,

uur  na uur, voelt

-onverzoenlijk lief-

dat je voor mij bestemd bent,

als, dag na dag, een bloem

aan je lippen ontstijgt

om mij te zoeken,

ach dan, allerliefste,

komt dat vuur weer in mij op,

in mij blust niets

of wordt vergeten,

mijn liefde voedt zich

aan jouw liefde:

 

zolang je leeft

zal mijn liefde

in jouw armen zijn

zonder mijn armen

te verlaten.

http://www.pen.nl/nieuwegein/cultuur/beeldspraak/recensies/neruda.html






16:14 Gepost door H | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

h,ik ga een medeklinker kopen een w op de derde laatste regel (deze reactie gewoon op de openbare weg gooien)

Gepost door: d | 24-09-04

*** Prachtig hé!

Gepost door: MJ | 24-09-04

... Meestal kijk ik in stilte.... schoon :-)

Gepost door: Noel | 24-09-04

@ d Dank je voor de medeklinker :-)... enne ik gooi nooit iets op de openbare weg ;-)

Gepost door: Helena | 24-09-04

@ Noel Leuk ;-)

Gepost door: Helena | 24-09-04

@ MJ Jaaaaaaaaa !!! :-)

Gepost door: Helena | 24-09-04

pablo neruda ik lees net dat het de verjaardag is van zijn overlijden

Gepost door: dirk | 24-09-04

* zo mooi ... kende wel z'n boeken, maar dit is echt prachtig!

Gepost door: free my soul | 26-09-04

De commentaren zijn gesloten.